KA SUTRAŠNJICI

      Probudila me kiša,milujući staklo prozora, kao kad neko tiho kucka kažiprstom po roletni, kao da i ne želi ikoga probuditi...

Al ja imam lak san...

Ponekad snovi umeju da skakuću kroz dimenzije,da zalutaju tamo gde im nije mesto,da se uzjogune i naslone na čoveka u po bela dana.

Da li ste to doživeli?

Mi jesmo!

U želji da i drugima ispričamo priču o Gomolavi,o našem mestu,o ljudima koji

u njemu žive,o onima koji su nekada davno ovde živeli,otišli smo u Beograd da posetimo sajam turizma,nas 18-toro,ko u pesmi,kad su Sremci krenuli...

Namontirali smo se neviđeno,prezentujući Carsku Svitu,sa nosiljkom,

nosačima,rimskim vojnicima u punoj opremi,sa princezom koja svira gitaru unutar nosiljke,i po reakcijama bilo je jasno sve...

Izgledalo je kao da smo sad sišli sa galije i pošli u obilazak ovog veka čuda

i tehnologije,kao da je vreme stalo.

Zbunjeni pogledi ljudi su nam govorili koliko je novo i neobično ono što radimo

reakcije,komentari,iskreno zaprepašćenje i zatečenost kod većine,gotovo neverica da je moguće u jednom ovako malom mestu pokrenuti ovakvu

priču,ovoliko veliku! 

  Stigli smo i do velikih sjajnih štandova organizacija koje su mnogo veće

od naše,koje se bave istom tematikom očuvanja i prezentacije arheoloških dobara,i koje su ostale bez daha kad su naši legionari zakoračili pored njih! 

Utrkivali su se ko će kako da se slika

sa vojskom koja je došla iz mesta kraj

jedne ravničarske reke,sa nevericom

zagledani u čelik i sjaj oklopa...

I najčešće pitanje na koje je bilo veliko

zadovoljstvo odgovoriti je bilo:

A odakle ste Vi?

Mi,mi smo iz Hrtkovaca,ništa posebno,

žitelji jednog sela punog neobičnih ljudi,

neobično dobre volje da Vam ispričamo

priču o jednom brdašcu o kome se zna 

kroz svet i vekove,sa Gomolave,starog

Centra Svetskih civilizacija...

  Rekoh Vam da snovi umeju da lutaju izvan svojih granica,

eto,jedan san nekolicine nas zatekao se u po bela dana! 

BUT


It all started a long time ago, we did not even know what will happen to us
or whither shall move the carriage until a dreamer did not stop
in front of us and told us his dream.
I want you to meet with him, and what little I know
about him, or just guessing have long, talking stories that we tell
and the more I do not even know how to tell whether are true ...


They say that he grew up near the river, and Gomolava,
stared at the deep high ground, unique in
world, and in Srem, it is as small step slowed when it comes to the place of ancient civilizations
and silently cursing that human stupidity is forget
the size and uniqueness of her.
But he said the day would come, in fact Roman days, when it will launch awareness,
few in the beginning, and that human negligence will be ashamed before him, and before us!

And so it all began,
childhood dream of a hard head
will and desire ahead of all nonsense
as human, as those of other
gave way to a
Roman Days of
in Hrtkovci, in honor of one of the hills
Gomolava what is called!

Aurelian, the demon from plains of



Thus they called the Goths near Nis, it is written
that the hoofs of horses trod on them!
And yet, was born here, in our country, the peasant child
name that is spoken with awe then!

They say that whenever he came to the bank of the river, and he paused to think of a home birth ...





Maybe he paused on our hill Gomolava
retinue to rest, to Encourage soldiers heavy
armor, horses and sweaty and breathless to rest ...
Maybe.




And maybe a plains which is stomped in
his campaigns, he also was flat as
one in which he started to walk.

           
                       Sanjarev pratioc

      Nije prevelika mudrost koristiti velike reči tuđe,
one koje ostavljaju bez daha ovaj polupismeni svet,
kome se svaka šarena laža čini bitnom...
Hajde promeni nešto,pokreni se,makar korak,jedan jedini,
reci i zapreti,onaj prst upotrebi al i obrvu da zategneš!
Da te čuju!

   

  Ne želim o tome da pričam,al ponekad...
Dve tone strašnih zamisli i planova,
na leđima jednog pomenutog sanjara leži,
i kad ga slušam mogu i sam da vidim obrise
potoka,koji će teći oko kompleksa koji će
replicirati život u Neolitu,kao tada na Gomolavi.
I kolibe od pruća i blata u kojima su tada
živeli stanovnici,u kojima su se rađali i umirali,
slavili i plakali,kao i mi sada hiljade godina posle.




  A jednog dana sa vrha Gomolave
ponosno će stojati replika Rimske Osmatračnice
sa koje će svako moći gledati čitav Srem,
preko reke dokle god pogled seže.
Kao što je straža tog vremena strepela nad 
maglom koja nepitajući prelazi preko reke,
tako ćeš i ti osetiti kako srce zaigra pred veličinom
i nepoznatim,pred onime što ti je strano...

                                  By the River

   




Flows to the fifty feet from the house in which we live in fear and happiness, first because of the power of mighty waters,
Second, because of the summer evenings on the beach, guitar and voice hoarse, and all those who came before me, they walk in my boots ... a few of us together are different and irreconcilable, from opposite sides of the world, and at odds and evil, but what we are, because we are called the assistance a small hill of Srem, not to flinch, not to lapse into oblivion, the place in which the whole world knows us!










                  Gomolava



sometimes,
If you let the sound of water that overcomes these
all the senses, the sounds of the present, that all that matters in this world is not important to you, if you really stop to look through a pair of eyes,
and go along this path long ago trampled by human feet, only then will you see where you are
stop, where to place clinking armor and weapons of ancient legions.

      

                     Magla


  Se šunja preko reke,ko da dolazi sa Drenovačke strane
kohorta neka strašna i tiha ,nevidim šta nosi sobom,al neki zvuci u mojoj
mašti ne daju mi mira.


Reka se umirila,kao da i ona pomaže
tajno tu invaziju od koje srce zaigra...







Ali da se vratimo u današnjicu,
pričao sam već o Udruženju Rimski Dani,
o sanjaru koji je kriv za sve,i o nama
jednostavnim svakdašnjim ljudima koje 
srećete na ulici i delujemo Vam obično...
E,pa mi smo ove godine uspeli pomeriti
tu žabokrečinu u kojoj živimo,sagraditi
repliku Neolitskog objekta,
i još štošta oko uređenja okoline smo 
uradili,podigli iz zaborava jedan bunar,
u potpunosti ga vratili u funciju,
da nas podseti s vremena na vreme 
kako je izgledao pre...

                                   

                                          Teško
   
   Da bi ko mogo reći nešto što već nije pisano
ili rečeno o Gomolavi,pletu priče svakakve,i ti
što pričaju ipak nisu tu,kraj nje,ne osećaju tu energiju
vekovima sakupljanu,oštrenu ćudima jedne 
ravničarske reke,koja je grize i kida parče po

parče,grudvu po grudvu,i nosi u nepovrat...


Kad led krene da okiva reku,i više niko ne dolazi da je obiđe,samo oštro  uho čuje klepet
vesala Rimske Galije koja prilazi u prividu mašte,
nosi hranu i potrebštine svakojake,i vesti iz dalekih
delova sveta.

Kakve li su sve sudbine krojene na ovome mestu,prevrati i spletke aristokrata toga 
doba,pozivi na rat u daleke zemlje,gradnja puteva kojima će se lakše komunicirati sa ostatkom sveta.

I o svemu tome postoji dobar deo dokaza
tu pod našim nogama,i ništa neište od nas,tek da ih ne zatrpavamo svojim nemarom,i da se ponosimo mestom u kome živimo.