BUT


It all started a long time ago, we did not even know what will happen to us
or whither shall move the carriage until a dreamer did not stop
in front of us and told us his dream.
I want you to meet with him, and what little I know
about him, or just guessing have long, talking stories that we tell
and the more I do not even know how to tell whether are true ...


They say that he grew up near the river, and Gomolava,
stared at the deep high ground, unique in
world, and in Srem, it is as small step slowed when it comes to the place of ancient civilizations
and silently cursing that human stupidity is forget
the size and uniqueness of her.
But he said the day would come, in fact Roman days, when it will launch awareness,
few in the beginning, and that human negligence will be ashamed before him, and before us!

And so it all began,
childhood dream of a hard head
will and desire ahead of all nonsense
as human, as those of other
gave way to a
Roman Days of
in Hrtkovci, in honor of one of the hills
Gomolava what is called!

Aurelian, the demon from plains of



Thus they called the Goths near Nis, it is written
that the hoofs of horses trod on them!
And yet, was born here, in our country, the peasant child
name that is spoken with awe then!

They say that whenever he came to the bank of the river, and he paused to think of a home birth ...





Maybe he paused on our hill Gomolava
retinue to rest, to Encourage soldiers heavy
armor, horses and sweaty and breathless to rest ...
Maybe.




And maybe a plains which is stomped in
his campaigns, he also was flat as
one in which he started to walk.

           
                       Sanjarev pratioc

      Nije prevelika mudrost koristiti velike reči tuđe,
one koje ostavljaju bez daha ovaj polupismeni svet,
kome se svaka šarena laža čini bitnom...
Hajde promeni nešto,pokreni se,makar korak,jedan jedini,
reci i zapreti,onaj prst upotrebi al i obrvu da zategneš!
Da te čuju!

   

  Ne želim o tome da pričam,al ponekad...
Dve tone strašnih zamisli i planova,
na leđima jednog pomenutog sanjara leži,
i kad ga slušam mogu i sam da vidim obrise
potoka,koji će teći oko kompleksa koji će
replicirati život u Neolitu,kao tada na Gomolavi.
I kolibe od pruća i blata u kojima su tada
živeli stanovnici,u kojima su se rađali i umirali,
slavili i plakali,kao i mi sada hiljade godina posle.




  A jednog dana sa vrha Gomolave
ponosno će stojati replika Rimske Osmatračnice
sa koje će svako moći gledati čitav Srem,
preko reke dokle god pogled seže.
Kao što je straža tog vremena strepela nad 
maglom koja nepitajući prelazi preko reke,
tako ćeš i ti osetiti kako srce zaigra pred veličinom
i nepoznatim,pred onime što ti je strano...

                                  By the River

   




Flows to the fifty feet from the house in which we live in fear and happiness, first because of the power of mighty waters,
Second, because of the summer evenings on the beach, guitar and voice hoarse, and all those who came before me, they walk in my boots ... a few of us together are different and irreconcilable, from opposite sides of the world, and at odds and evil, but what we are, because we are called the assistance a small hill of Srem, not to flinch, not to lapse into oblivion, the place in which the whole world knows us!










                  Gomolava



sometimes,
If you let the sound of water that overcomes these
all the senses, the sounds of the present, that all that matters in this world is not important to you, if you really stop to look through a pair of eyes,
and go along this path long ago trampled by human feet, only then will you see where you are
stop, where to place clinking armor and weapons of ancient legions.

      

                     Magla


  Se šunja preko reke,ko da dolazi sa Drenovačke strane
kohorta neka strašna i tiha ,nevidim šta nosi sobom,al neki zvuci u mojoj
mašti ne daju mi mira.


Reka se umirila,kao da i ona pomaže
tajno tu invaziju od koje srce zaigra...







Ali da se vratimo u današnjicu,
pričao sam već o Udruženju Rimski Dani,
o sanjaru koji je kriv za sve,i o nama
jednostavnim svakdašnjim ljudima koje 
srećete na ulici i delujemo Vam obično...
E,pa mi smo ove godine uspeli pomeriti
tu žabokrečinu u kojoj živimo,sagraditi
repliku Neolitskog objekta,
i još štošta oko uređenja okoline smo 
uradili,podigli iz zaborava jedan bunar,
u potpunosti ga vratili u funciju,
da nas podseti s vremena na vreme 
kako je izgledao pre...

                                   

                                          Teško
   
   Da bi ko mogo reći nešto što već nije pisano
ili rečeno o Gomolavi,pletu priče svakakve,i ti
što pričaju ipak nisu tu,kraj nje,ne osećaju tu energiju
vekovima sakupljanu,oštrenu ćudima jedne 
ravničarske reke,koja je grize i kida parče po

parče,grudvu po grudvu,i nosi u nepovrat...


Kad led krene da okiva reku,i više niko ne dolazi da je obiđe,samo oštro  uho čuje klepet
vesala Rimske Galije koja prilazi u prividu mašte,
nosi hranu i potrebštine svakojake,i vesti iz dalekih
delova sveta.

Kakve li su sve sudbine krojene na ovome mestu,prevrati i spletke aristokrata toga 
doba,pozivi na rat u daleke zemlje,gradnja puteva kojima će se lakše komunicirati sa ostatkom sveta.

I o svemu tome postoji dobar deo dokaza
tu pod našim nogama,i ništa neište od nas,tek da ih ne zatrpavamo svojim nemarom,i da se ponosimo mestom u kome živimo.

                 IPAK
  

 Sve je počelo davno,nismo mi ni znali šta će biti s nama
 ni kud će krenuti ta Dvokolica,sve dok jedan sanjar nije stao
ispred nas i ispričao nam svoj san.
Želim da Vas upoznam sa njim,sa ono malo što i sam znam
o njemu,ili već odavno samo nagađam,sklapam priče koje mi pričaju
i više ni sam ne umem reći da li su istinite...


Kažu da je odrastao tu kraj reke,i Gomolave,
duboko zagledan u to uzvišenje, jedinstveno u
svetu,a i u Sremu,da je kao mali usporavao korak kad dođe na to mesto davnih civilizacija
i tiho psovao ljudsku glupost koja je zaboravila
na veličinu i jedinstvenost njenu.
Ali je rekao da će doći Dan,Rimski Dani ustvari,kada će se pokrenuti svest,
nekolicine u početku,i da će ljudski nemar biti postiđen pred njim,i pred nama!

I tako je sve počelo,
dečački san jedne tvrde glave
volja i želja ispred svih gluposti
što ljudskih,što onih drugih
izrodile su
 Rimske Dane 
  u Hrtkovcima,u čast jednog brda
  Gomolava šta se zove!  

Nismo te zaboravili

                                  

                                              Tako mi reke

  Koja teče na pedeset metara od kuće u kojoj živimo,u strahu i sreći,prvo zbog snage silne vode,
drugo zbog predvečerja letnjih na obali ,gitara i glasova promuklih,i svih onih pre mene što hodaju u mojim cokulama...
Sakupismo se nekolicina nas različitih i nepomirljivih,sa suprotnih strana sveta,i posvađani i zli kakvi već jesmo,jer nas pozva u pomoć jedno brdašce ravnog Srema,da ne ustuknemo,da ne prepustimo zaboravu,to mesto po kome nas ceo svet pozna!



                 Gomolave mi



Ponekad,
ako se dobro usresrediš,i pustiš šum vode da ti obuzme
sva čula,da nedopiru zvuci sadašnji,da sve što je važno ovom svetu tebi bude nebitno,ako stvarno prestaneš gledati kroz svoj par očiju,
i kreneš tom stazom koju su davno gazile ljudske stope,tek tada ćeš videti gde si
zastao,na kom to mestu zvekeću oklopi i oružje davnih legija.